Prvo čovjek uvidi nešto, na fizičkom ili mentalnom planu, što je dovoljno da mu privuče pažnju. Malo ispituje u vezi sa tim, i ako uvidi da je to zapravo ono što je on mislio da jeste, proces se nastavlja. Tada čovjek bude otvoreniji za komunikaciju sa tim nekim (što ne znači da je do sad bio zatvoren) i lakše uviđa i „traži” još elemenata koji bi mu se svidjeli. Što je više elemenata, privlačenje je jače i čini se da raste eksponencijalno (dakle, kasnija pronalaženja toga nečeg primamljivog, usled „nagomilanosti” afekta, prouzrokuju mnogo jače sviđanje, nego ona sa početka).

Prvi ženski rok bend, petočlani Cacadoo look, u staroj (SFR) Jugoslaviji nastao je u Rijeci 1984. godine, dok su u svetu to bile The Runaways 70-tih. Danas se dosta polemike vodi oko toga kako su glavni domaćini roka i drugih muzičkih žanrova, uopšte, muškarci i kako bi tako i trebalo da ostane. Međutim, mnoge devojke se sve više usuđuju da dokažu svoj talenat okušajući se u bendovima isključivo ženskog sastava.

Jarmuschev drugi film nakon Permanent Vacation (treći ako uzmemo kratki Stranger Than Paradise), snimljen nakon što je završio filmsku školu u New Yorku te je preko mentora Nicholasa Raya došao u dodir sa Wimom Wendersom, koji je Jarmuschu omogućio korištenje viška filmske opreme što je ostala nakon snimanja Wendersovog The State of Things.

Ovih dana strani mediji spekulišu o povlačenju Džeka Nikolsona. Izvor iz Holivuda je za Radar Online izjavio da se ovaj sedamdesetšestogodišnji glumački velikan povlači nakon višedecenijske karijere zato što ga pamćenje ne služi kao ranije.

Grčka ostrva ne prestaju da me iznenađuju, svakako, u pozitivnom smislu. I mada je moj izbor za letovanje ove godine pao na Tursku, pružila mi se jedinstvena prilika da obiđem jedno od najmanje istraženih ostrva susedne države Grčke - Lezbos.

„Mientras duermes” je projekat španskog režisera Žaumea Balagera, koji se proslavio sjajnim horor serijalom „[Rec]”. Činjenica je da trenutni američki horori obično nemaju potreban kvalitet, pa se većina filmofila odlučuje za gledanje evropskih horora, među kojima se ističu francuski i španski, u poslednje vrijeme i skandinavski. Ova mješavina horora i trilera je savršen predstavnik španske kinematografije koji neupućenom gledaocu, naviknutom da odatle dolaze samo TV sapunice, pokazuje da se u toj zemlji ipak kvalitetno snima.

Svedoci smo vremena u kome je naš narod na druga Tita gledao kao na fenomen, kao na neku vrstu božanstva. On je bio najveći nacionalni junak i ujedinitelj. O njemu su ispevane pesme, ispredane priče, sve što se gradilo i stvaralo, stvaralo se u njegovu čast, on je bio neprikosnoveni oreol jedne zajednice, istovremeno je bio temelj, stub i oslonac jednom narodu, predstavljao je odraz jednog nesvakidašnjeg i nepovratnog vremena, koje je odneo sa sobom otišavši na večni počinak. Naši očevi, majke, dedovi sa nostalgijom i setom rado će se setiti minulih dana, pri čemu će se se svi složiti da je tada bilo neuporedivo bolje nego što je danas.

Evo nas ponovo. Ovog puta želimo da vam predložimo film Funny Games. Najbolje je da vas upozorimo na početku: nije za one sa osetljivim stomakom, a nije ni za neke od onih koji nemaju osetljiv stomak (ja sam ga gledala sa prekidima, a pripadam drugoj grupi).